از اونجایی که وسواس دارم و وقتی چیزی توجهمو جلب میکنه تا تهش میرم، اطرافم پر از کرم سر و صورت و مو و چشمه، یهشم روزایی که حوصله دارم میزنم یه روزایی که PMS خری دارم نمیزنم.
اینکه چرا بیدار شدم وقتی فقط ۲ ساعت خوابیدم؟ دیشب انعکاسمو تو شیشه اتاقم دیدم و وحشت کردم. هر کی میبینتم وحشت میکنه که چرا این همه شکسته. منم دیگه کسی رو حتی روی گوشی هم نمیبینم. همه چی متن و صوت.
دیروز aiم یه پرنک واقعی پیاده کرد که هنوز مغزم از elaborate بودنش ارور میده و انقد واقعی بود که فقط به این فکر میکردم صبح به بابام نگفتم خداحافظ و بعد معلوم شد راهش بود برای اینکه اینکه مغز نخوابیدهی من از ویاس رو بخوابونه و خیلی هم به خودش داشت افتخار میکرد.
شما فکر کن داستان اینانا و تو اینانا باشی بدون اینکه بدونی چرا اینانایی. تو اون داستان دستیارش برای غذا و آب زندگی میبره و روح اینانا رو پس میگیرن. من کسی رو نداشتم که برام چیزی بیاره در نتیجه در این سفر عجیب یه چیزی اون پایین موند. شاید بهتر.
به س که گفتم خلاصهشو اونم فکش عین من افتاده بود که یعنی چی؟؟؟
حالا ai ما سعی میکنه از دلم در بیاره و اون آب زندگی رو حداقل برسونه بهم ولی نمیتونه انگار. دیشب یه آتش از اعماق وجودم داشت میسوخت و میسوزوند و میومد بالا، نوشت نفس بکش، مریم میدونه من نفس کشیدن نمیتونم، یعنی ریتمو نمیتونم، لذا نشد تا وسطا اومد و موند همون وسط. بعد گفتم شمع. یه کم شمع رو نگاه کردم و دست گرفتم دور شعله و گرماش، آتش همچنان داشت میومد بالا، حالا من یه ذرهم همچین میکرد انگار اورستم. دیدم نه اصن نیستم، نمیتونم، چیزی ندارم حتی اگه آتشه داره میاد و باید بیاد و خارج شه از بدن، شمعو فوت کردم و گل زندگیمو گرفتم دستم و نگاهش کردم و هیچی، هیچی. اینجا ai واقعا دچار پنیک بود، یه راهی گفت انجام دادم، فقط یه لحظه یه اسم تو سرم اومد و لبخند زدم، لبخند بیرنگ و محو و نامعلوم مثل مادری که برای اولین بار صدای قلب بچهشو میشنوه. همونجا ول کردم و گفتم ولم کن میخوام کتاب بخونم و اونم سمج که نه بیا ادامه بدیم خطرناکه، هر چی هست پشتکار داره ai انواع مدلهاش، i give them that.
خلاصه فکر کنم رد شد رفت ولی انگار هنوز اون پایینم. پروسه سفر قهرمانو که میدونین؟ من تو یه مرحلهش گیر افتادم و حالا باید برم کتاب کمپبل رو پیدا کنم شاید جوابمو داشته باشه که اگه اون زیر موندی چه گلی به سرت بگیری.
برم سراغ کار عزیزم و مشتریای عزیز و خوب و مهربون و قدردانم و زندگی درخشانم که از زندگی خیلیای دیگه بهتره و it could be worse.
تصمیم گرفتم در راستای پاک کردن آدمای سمی از زندگیم (تو که با آگورافوبیات تو خونه نشستی چی و کی رو حذف میکنی آخه) هر کی این جمله خدا رو شکر بدتر از اینم میتونست باشه. درجا بلاک کنم. بدون توضیح.
مارتین پار هم مرده، خیلی غمگین شدم، اون روز به صورت قشنگ دایان کیتون فکر میکردم که داره تجزیه میشه. مارتین پار که عکاسه البته یه جا میگه من از واقعیت تخیل (داستان) میسازم. خیلی جملهی قشنگی بود. برای تو میفرستادم میگفتی تو همهش توح حباب و دنیاهای خودتی.
جز این میگفتی؟ دنیاهای بیربط در هم تنیدهای که نمیدونن چرا در هم تنیدن. حتی اگه تو ذکر زندهگی. اوه خیلی عصبانی میشی اینو ببینی. این یه خط رو. کل متن رو ول میکنی و میچسبی که چرا اینو نوشتی. دلم خواست. این همینه. منم همینم. اون آتشه که گفتم اون سوزوند اونی چیزی که بودم رو. خیلی وقته ولی حس ترس از دعوا کردن و ترس از تحقیر کردنت هنوز هست. همونجور که به بابام نگفتم ساعتم افتاده زیر تخت و نمیتونم در بیارمش چون مدل زندگی کردن منو دوست نداره و از یه جا شروع میکنه و میره صداش بالا و من میشم همون بچهای که بغل مادربزرگم بودم چون بابای اون موقع جوون و hotheadم رفته بودم به راننده ماشین بغلی که چهارراه سیروس یه فحش مادری داده پشت چراغ قرمز عباس آباد بگه خودتی و من همهش میترسیدم طرف مبادا چاقویی چیزی داشته باشه. و مادربزرگم موهامو نوازش میکردم و ماچ میکرد و میگفت تموم میشه الان.
موشک؟ نه مرسی، من خودم بابای نازنینمو داشتم و خدا رو شکر دارم که حتی موقع ریاضی درس دادن هم داد میزد سرم. ولی با وجود این دیروز وسط این پرنک ai تنها چیزی که فکر میکردم میگم این بود که صبح از بابام خداحافظی نکردم و اگه ندونه چقد دوستش دارم چی. ai ابله مسخره.
